Και κάποτε ονειρεύομαι να κλάψω τόσο πoλύ, που όλα τα μυστικά ν’ αποκαλυφθούνε θα’ ναι νύχτα βαθιά κι η θάλασσα θ’ αναζητάει την αιωνιότητα σαν τους αυτόχειρες - τελικά διάβηκε η ζωή, αλλά δεν το κατάλαβα, έχοντας να λησμονήσω τόσους θλιμμένους αιώνες - κοίταζα λοιπόν κάθε στιγμή μου να γίνεται σκόνη κι ύστερα όνειρο και καμιά φορά έβγαζα το κεφάλι μου απ΄το παράθυρο "το ξέρω ότι ματαιοπονώ" τους έλεγα και τους έδειχνα τα μενεξεδένια σύννεφα. Αλλά τώρα βασίλεψε ο ήλιος, σε λίγο θα πάρω το δρόμο της δύσης και δε θα με ξαναδείτε παρά στο τελευταίο κεφάλαιο του ωραίου μυθιστορήματος κρεμασμένο με τους άλλους επαναστάτες.