Φεγγαράκι σιγανό πλέει μες στον ουρανό σα σκαφίδι φωτεινό. Σαν καντήλι κάθε βράδυ δίχως άναμμα και λάδι, φέγγει μέσα στο σκοτάδι. Ήθελα να το κρατώ σαν το τόπι μου κι αυτό, δω κι εκεί να το πετώ. Μα ποτέ σωστό δε μένει, μια τρανεύει, μια μικραίνει, σαν τι τάχα να παθαίνει;