Ο ήλιος των χωραφιών λιμνάζει Ο ήλιος τον δάσους κοιμάται Χάνεται ο ζωντανός ουρανός Και το βράδυ βαραίνει παντού. Τα πουλιά δεν έχουν παρά ένα δρόμο Γεμάτον ακινησία Μέσα σε λίγα γυμνά κλαδιά Όπου προς το τέλος της νύχτας Θα `ρθεί η νύχτα του τέλους Η απάνθρωπη νύχτα ανάμεσα στις νύχτες Το κρύο θα γίνει κρύο στη γη Μια νύχτα δίχως αγρύπνια Δίχως μια ανάμνηση της μέρας Ένας θαυμάσιος εχθρός Έτοιμος για όλα και για όλους Ο θάνατος μήτε απλός μήτε διπλός Στο τέλος της νύχτας ετούτης Γιατί καμιά ελπίδα δε μου επέτρεψαν Γιατί τίποτα πια δεν κινδυνεύω.