Στου κόσμου το κενό πορτοκαλένια η κόμη σου Στα έρημα τζάμια που τα βαραίνει η σιωπή Και η σκιά, τα γυμνά μου χέρια αναζητούν τα είδωλά σου Χιμαιρική της καρδιάς σου η μορφή Κι ο έρωτας σου μοιάζει με το χαμένο πόθο μου Ω κεχριμπαρένιοι στεναγμοί όνειρα βλέμματα. Όμως δεν ήσουν πάντοτε μαζί σου. Η μνήμη μου Θολώνει ακόμα καθώς σε βλέπει να `ρχεσαι, Και να φεύγεις. Ο χρόνος χρησιμοποιεί λέξεις Όπως και ο έρωτας.