Μια κορφή ξεμυαλισμένη όλο σύννεφα φευγαλέα με αιώνιο χαμόγελο Μες στα κλουβιά τους οι λίμνες κατάβαθα στις τρύπες η βροχή Ο άνεμος η μακριά του γλώσσα κι οι κρίκοι της δροσιάς Η χλόη και η σάρκα των γυναικών την άνοιξη Η πιο όμορφη είναι βάλσαμο τείνει προς την ανάπαυση Μέσα σε ολοκαίνουριους κήπους που τρυφερές σκιές αμβλύνουν Η μάνα τους είναι ένα φύλλο Γυαλιστερή και γυμνή σαν πανί βρεμμένο.