«Μου χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πριν ένα χρόνο• Μ’ έλεγαν η γυακίνθινη κοπέλα». —Όμως όταν γυρίσαμε απ’ τον κήπο των Γυακίνθων, Ήταν αργά, γεμάτη η αγκάλη σου, και τα μαλλιά σου υγρά, δεν μπορούσα Να μιλήσω, θολώσανε τα μάτια μου, δεν ήμουν Ζωντανός μήτε πεθαμένος, και δεν ήξερα τίποτε, Κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός, τη σιωπή. Oed'und leer das Meer.