Όταν ο άνεμος φυσά κι οι άνθρωποι σωπαίνουν κάτι σκιές με προσκαλούν στις έρημες μαρίνες τα πλοία των ερώτων μας μου δείχνουν που πεθαίνουν και τριγυρνούν στην πλώρη τους νεράιδες και σειρήνες Πάνω στον πάγκο ενός καφέ τα βρόχινα τους μάτια για τα ναυάγια με ρωτούν και της ζωής το ψέμα κι εγώ δειλά τους απαντώ κοιτώντας τα κατάρτια η δύση κι η ανατολή έχουν το ίδιο αίμα Έτσι στα καθημερινά αμήχανοι γυρνάμε παιδιά που παίζουν στη βροχή με τρυπημένη μπάλα μα κάποιος γέρος ναυτικός μας είχε πει θυμάμαι πως πάντα μέσα μας θα ζουν τα μπάρκα τα μεγάλα Τρικάταρτο η αγάπη σου και ο καιρός αρμύρα μια Κυριακή σ’αντίκρισα και μού’κλεψες το φως μου ό, τι με πνίγει ν’αγαπώ είν’η δική μου μοίρα καλά ταξίδια, μάτια μου, στις θάλασσες του κόσμου ...