Ήρθαν οι ρυτίδες σβήσαν οι ελπίδες φάνηκαν τα ήθη που ο χρόνος ρίχνει. Κι όμως ένα βράδυ ήρθες σαν το χάδι μου ‘πες μ’ αγαπάς και για με πονάς. Μου είπες έλα στης ζωής την τρέλα κάποιο δάκρυ κύλησε κι η καρδιά μου λύγισε. Γιατί πιο πριν να μη σ' έχω γνωρίσει όταν μπορούσε η καρδιά μου να μιλά και να σου τάζει χίλια πράγματα τρελά. Γιατί πιο πριν να μη σ' έχω γνωρίσει είναι η αγάπη μας αταίριαστη, δειλή φύγε μακριά μου πριν με πληγώσεις πιο πολύ.