Χάρισε αιώνια ανάπαψη και φως, Κύριε, σ’ αυτόνε το συφοριασμένο, Που ούτε ένα ρούπι γης, ούτε στρωμένο Πλούσια τραπέζι απόχτησε ο φτωχός. Από μαλλιά και γένεια ήταν σπανός, Ωσάν αυγό σκληρό ξεφλουδισμένο. Χάρισ’ του αιώνια ανάπαψη και φως. Τον στείλαν στο μπουντρούμι στανικώς Με μια κλωτσιά στον κώλο, συστημένο, Κι ας φώναζε: «Εκκαλώ!», πετυχημένο Δεν είναι και πολύ το κόλπο αυτό. Χάρισ’ του αιώνια ανάπαψη και φως.