Καμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισες τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες και στων ματιών μου μεσ’ στο φεγγοβόλημα τα δάκρυα μου στεγνωμένα τα `βρες Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελο καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο και έχεις μεσ’στων ματιών μου το ξαστέρωμα τον πόθο σου τρελά καθρεφτισμένο Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σου σαν πεταλούδα στ’ άλυκο λουλούδι και να σκορπίζω όσο η καρδιά μου δίνονταν μεθυστικό το ερωτικό τραγούδι (Γνώρισες τῆς χαρᾶς μου τὸ ἄγριο ξέσπασμα στὸν ἀνοιξιάτικον ἀγρὸ ποὺ εὐώδα λαχτάρας κύμα ἐγίνονταν ἡ ἀγκάλη μου τὰ νιάτα σου νὰ σφίγγη καὶ τὰ ρόδα. Ἐσὺ ποτὲ κρυφὰ δὲν ἀκολούθησες τὸ βῆμα μου σὰν φεύγω ἀπὸ κοντά σου κι᾿ ὅμως καὶ μὲ τὴ σκέψη σου μοῦ δόθηκες καὶ μὲ τὴ φλόγα ἀκόμα τοῦ ἔρωτά σου. Μὰ ποιὸς τὸ ξέρει ἄν, μία στιγμὴ βρισκόσουνα κάπου ποὺ νὰ μὲ βλέπεις ὅταν γέρνω καὶ σκύβω μαζωχτὴ κάτω ἀπὸ τἄγριο χτύπημα, τὶς στριγγὲς φωνὲς ποὺ σέρνω ἂν ἄκουες, καὶ στοῦ πόνου τὸ ξεχείλισμα τὸ δόσιμο στὸ ξέψυχο μεθύσι, τὰ δάκρυα, ὤ, θὰ μ᾿ ἀρνιόσουν ὅλα ἂν τἄβλεπες. Κι᾿ ὅμως μου λὲς πὼς μ᾿ ἔχεις ἀγαπήσει.)