Εδώ κάποτε σε δρόμο με γιγάντια κυπαρίσσια, περιπλανήθηκα συντροφιά με την Ψυχή μου μες στα κυπαρίσσια οδήγησα την Αδερφή Ψυχή μου. Κι ήταν μέρες που η καρδιά μου είχε λαύρα σαν τα γεμάτα τέφρα ποτάμια που κυλούν – σαν τις λάβες που αδιάκοπα κυλούν ρέματα από θειάφι απ’ το Γιάανεκ ρέουν – στα έσχατα κλίματα του πόλου – που βογκούν κι απ’ το όρος Γιάανεκ ρέουν στα βασίλεια του Βόρειου Πόλου.