Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι `ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι `ναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Σβήσαν τα φώτα στα στενά του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά και σταμάτησε η ζωή το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει. Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός ξεχαστήκαν κι ο καημός έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός και τα πρόσωπα χλωμά, κουρασμένα τα κορμιά μέσα στον ύπνο ψάχνουν να `βρουν λησμονιά.