Με άφησαν να μπω. Ανέβηκα ευθύς στο παιδικό δωμάτιο, σκαρφάλωσα και χώθηκα στο λίκνο, και πήρα τη διάσημη εμβρυακή στάση. Δεν ήξεραν τι να υποθέσουν. Έστεκαν πλάι στο λίκνο, κοιτώντας με από ψηλά. Ήσαν νέοι. Ήταν το σπίτι τους. Αντί για ένα βρέφος, ένας ενήλικος μέσα στο παιδικό δωμάτιο. Κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν το περίμεναν. Δεν είχαν διανοηθεί ποτέ πως κάτι ανάλογο μπορούσε να συμβεί. Είχα ενεργήσει. Το μόνο που μπορούσα πια: να διατηρήσω τη στάση, προσποιούμενος πως κοιμάμαι...