Αγάπη δε μου έδωσες ποτέ σου δεν είπες μια κουβέντα τρυφερή με είχες όπως πίνεις τον καφέ σου και μ’ άφησες να ζω μες στην σιωπή. Μέσα στην πίστα του ουρανού με την κραυγή του αετού θα σου φωνάξω πως δεν λύγισα ποτέ μου και θα χαθώ στη ζεϊμπεκιά μα τη δική σου μαχαιριά θα τη φυλάξω σαν ενθύμιο πολέμου. Μπορεί βαθιά μου μέσα να πονάω απ’ τη δική σου φως μου μαχαιριά μα έχω το κουράγιο και θα πάω να κτίσω την καινούργια μου φωλιά. Μέσα στην πίστα του ουρανού με την κραυγή του αετού θα σου φωνάξω πως δεν λύγισα ποτέ μου και θα χαθώ στη ζεϊμπεκιά μα τη δική σου μαχαιριά θα τη φυλάξω σαν ενθύμιο πολέμου.