Αχ, τι το `θελα ο καημένος,      κλαίει ο Πλούτων και θρηνεί,      να γυρέψω εγώ γυνή.      Τώρα μόνο, παντρεμένος,      είδα τι θα πει σκοτάδι :      μου `ρθε η Κόλαση στον `Αδη !      Αχ, εργένης να μη μείνω !      Είναι με την Περσεφόνη      η ζωή μια σκέτη αγχόνη,      βρόχος να τον υπομείνω !      Σαν αρχίζει και γκρινιάζει      ώς κι ο Κέρβερος λουφάζει.      Μες στον ζόφο αυτού του λάκκου      άλλος ποιος τόσα περνά ;      Ησυχία ζητάω ; Του κάκου !      μπρος στα πάθη μου ωχριά      του Σισύφου το λιθάρι…      Αχ, ο διάολος θα με πάρει !