Κι όμοια τυφλός ξεσπάει,       ανόσια βλασφημεί,       και της Αυλής η αγέλη       την πράξη επευφημεί.       Του δούλου παραγγέλνει       αγέρωχος, βαρύς,       και ιδού, ο δούλος σπεύδει       και επιστρέφει ευθύς.       Δίσκους χρυσούς, κροντήρια       βαρύτιμα κρατά,       απ’ τον Ναό κλεμμένα,       σκεύη του Ιεχωβά !       Και ο Βαλτάσαρ φέρνει       με χέρι βέβηλο       ένα ιερό ποτήρι       στο στόμα ξέχειλο.       Κι αμέσως το αδειάζει       ώς τη στερνή γουλιά       κι εμπρός σ’ όλους φωνάζει       με οργίλη τη λαλιά :       « Χλεύη σου τάζω αιώνια —       τί αν είσαι ο Ιεχωβάς ;       Της Βαβυλώνας είμαι       εγώ ο βασιλιάς ! »       Δεν είχε ακόμη ο λόγος       καλά ακουστεί ο φρικτός,       και του άνακτα τα στήθη       τρόμος τρυπάει κρυφός.