Δες, καμιά φορά η ζωή εκπλήξεις που σου κρύβει μέσα σ’ έχει κι άξαφνα σε βγάζει απ’ το παιχνίδι. Δες, αγάπη μου κι εσύ τι μου `χες φυλαγμένο νόμιζα πωσ μ’ αγαπάς μα μ’ είχες τελειωμένο. Και μου ζητάς να προσπαθήσω να σε ξεχάσω να σε σβήσω. Μα πες μου πώς ξεχνιέται κάποια σαν εσένα, πώς; εξήγησέ το αυτό σε μένα, πώς; μπορεί κανείς αν σ’ αγαπήσει να σ’ αφήσει πως ; Δες, καμιά φορά η ζωή τι σου επιφυλάσσει πάνω της μη βασιστείς μπορεί να σε κρεμάσει Έτσι αγάπη μου κι εσύ με κρέμασες μια μέρα νόμιζα πως μ’ αγαπάς μα μ’ είχες κάνεις πέρα.