Στους Ποδαράδες έβαλα, σεβντά πολύ μεγάλο κι ένα μαράζι αγιάτρευτο, που δεν υπάρχει άλλο. Αγάπησα ο δυστυχής, μια απ' τους Ποδαράδες, που είναι πολύ, έμορφη, κι έχει πολλούς, παράδες. Τα μάτια της σαν με κοιτούν, πληγώνουν την καρδιά μου, μ' αυτ' η κακούργα, δεν πονεί και τρώει, τα σωθικά μου. Θα το 'χει φαίνεται στον νου, να μην την αποκτήσω και θα με κάνει η άπονη, αχ, να πάω ν' αυτοκτονήσω.