Μόνο μια κάμαρα να βλέπει βορινά στην άκρη ένα κρεβάτι σιδερένιο ένα τραπέζι μια καρέκλα στην γωνιά κάτω απ’ το κέντημα με τον εσταυρωμένο Δυο μαύρα βότσαλα μεγάλα να κρατούν τα φύλλα στο γαλάζιο παραθύρι όλα να δίνουν και ποτέ να μη ζητούν με τους αθάνατους να ζεις εκεί που ζουν και τα θαλασσινά λουλούδια στο ποτήρι Τα νέα του κόσμου θα `ρχονται αργά θα `χεις μια ρίζα ελιάς και το κηπάκι ένα πουλί κάθε πρωί θα σ’ ευλογά θα `χεις τη χάρη αυτών που ζήσανε μονάχοι Δυο μαύρα βότσαλα μεγάλα να κρατούν τα φύλλα στο γαλάζιο παραθύρι όλα να δίνουν και ποτέ να μη ζητούν με τους αθάνατους να ζεις εκεί που ζουν και τα θαλασσινά λουλούδια στο ποτήρι