Μέσα στα ξένα από μικρός, μονάχος μου γυρνούσα, κοιτούσα φίλους να γλεντούν και 'γώ κρυφά πονούσα. Δακρύζανε τα μάτια μου, πλήθαιναν οι καημοί μου και λίγο-λίγο άρχισε, να λιώνει το κορμί μου. Παντρεύτηκα για να χαρώ και 'γώ το προσφυγάκι, μα τι τα θες, η μοίρα μου με πότισε φαρμάκι. Αρρώστησε την έχασα μέσ' απ' την αγκαλιά μου κι η λύπη τώρα μου 'μεινε για μόνη συντροφιά μου.