Όταν η άμμος τα μάτια κουράσει Αναδύεται η πόλη ξανά Σα να βγαίνει από αρρώστια βαριά Της ερήμου το φως να χορτάσει Είναι η πόλη που οι πλάνες γιορτάζουν Των διδύμων ερώτων η γη Κι όσοι εκεί τις σκιές τους γυμνάζουν Στα όνειρά τους αργεί το πρωί Μη μιλάς Η σιωπή να σημαίνει Μη κοιτάς Στον καθρέφτη εγώ είμαι σύ Η καρδιά μου Στην θάλασσα γέρνει Στα νερά της εσένα να δει Ταξιδεύουν νομάδες και πάνε Οι εραστές που αγαπήσαν πολύ Τη φωτιά που τους καίει ρωτάνε Η μορφή του έρωτα τους που ζει Όταν η άμμος τα μάτια κουράσει Αναδύεται η πόλη ξανά Ένα τέλειο ψέμα γεννά Που και πάλι η ζωή θ’ αντιγράψει