Εν αρχή ην ο Άχρονος και η ζωή μέσα στον Άχρονο. Ζώα και φυτά που εστερεώθησαν εις τον αέραν, την ξηράν, τους βυθούς και τα νερά. Και ήρθε ο άνθρωπος, μόνος ανταγωνιστής του Άχρονου. Εξουσιάστηκε από το σκότος του θανάτου και γεννήθηκε ο Χρόνος, ο άνθρωπος κύριος των πάντων έσπασε τους κύκλους της ζωής και ο κόσμος εγένετο σιωπηλά πετρώματα. Σςςς… σιωπή. Σςςς… σιωπή. Ο τόνος της σςςςς… Σςςς.. ο πόνος της σιωπής ο πόνος της αναμονής. Σςςς… Στιγμή μεγάλης κρίσης η πρώτη σου συνάντηση εσύ κι ο άλλος. Ο τόνος της ερήμου επικίνδυνος. Η επιτάχυνση της αναπνοής σου. Της μελλοντικής ένωσης σου. Της μελλοντικής έκρηξης σου. Σςςς… Υπομονή. Είναι η αρχή. Αν βιαστείς από τον Χρόνο στη λίμνη κοιτώντας τον εαυτό σου θα νιώσεις αφύσικη έλξη γι αυτόν. Αν και ο άλλος έφτασε ήδη δίπλα σου, πάντα ανίκανη η θέληση του ενός για τη σχέση των δυο, δεν υπάρχει έλεος. Εσύ πια μόνος εραστής σου σπας τους κύκλους της ζωής. “Μη μου τους κύκλους τάρατε” η λίμνη σου λέει με τα δάκρυα της σιωπής των κύκνων. Εσύ ο πόνος του ενός. Κανείς…. Μόνο ο πνιγμός μέσα σου το κέντρο σπασμένων κύκλων, που μεγαλώνουν. μέχρι που χάνονται τελείως. Σημείο. Κανενός.