Μικρές περιπλανήσεις μ’ εκείνους που δεν ήρθαν στις άδειες ώρες θ’ ακουμπήσεις θα χαθείς ψεύτικα σαν στολίδια τα λόγια σου λυγάνε πώς να σωθείς Της πρώτης μου αγάπης τις ωραίες τις στιγμές πού να τις βρω κοντά μου πάντα θα’ ναι στο δρόμο στο λιμάνι στο σταθμό Στο παγωμένο χέρι στον αποχωρισμό στα θλιμμένα τα βράδια στον καφέ τον πρωινό Φθαρμένες παραστάσεις ένας αγέρας κλαίει σχεδία η ζωή δε θα προφτάσεις αλλού να πας στο κρύο άδειοι δρόμοι η πόλη κρυφά γελάει να μ’ αγαπάς