Πόσα χρόνια έχουν περάσει ούτε έχεις σκεφτεί Ρίχνεις τη σιωπή σου στα σπουργίτια Η αγάπη δε χρωστάει καμιά ανταμοιβή και οι ποιητές καμιά αλήθεια Στο λευκό το φόρεμά σου πόσοι στοχασμοί ξενυχτούν και τρέφουν τα όνειρά μας Κι όλο ταξιδεύεις μόνη όπως οι καημοί τόσο μακριά κι αναμεσά μας Μη μιλάς, μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει Μη μιλάς, μη μιλάς, ένας κύκνος κλαίει Στα μικρά τα γεγονότα που ‘ναι μια στιγμή ξεπηδάει πελώρια η χαρά σου Τα διαμάντια έχω ζηλέψει όμως πιο πολύ που κατρακυλούν στα μαγουλά σου Έφυγαν χαθήκαν όλοι κι έχουνε κρυφτεί ο καθένας πίσω από μια γρίλια Σε κορδέλες από χιόνι έφυγες κι εσύ στο χορό του ανέμου με τα φύλλα Μη μιλάς...