Θεσσαλονίκη Αθήνα μέσα στο Ντεσεβώ ο κόσμος ο δικός μου μέσα στο θόρυβο στην άσφαλτο λακούβες τρύπες στον ουρανό και πώς να συμβιβάσω το νου με το κενό. Συνάντησα το Νιόνιο μ’ αρχαίο φορτηγό όνειρα να φορτώνει από τον Όλυμπο του Μπακιρτζή τ’ αμόνι άκουσα να χτυπά της Νίκης τα σπασμένα να φτιάχνει τα φτερά. Φυλάει ο Λεωνίδας μα όλοι προσπερνούν στην πύλη με την άμμο βιάζονται να βρεθούν είδα τον Γκαϊφύλλια σ’ ατέλειωτη εκδρομή να τρώει το κασέρι με το ξερό ψωμί. Το κόκκινο φουλάρι μ’ ένα μπλουτζίν παλιό να στέκει με την πλάτη στην εθνική οδό κι ο ασημένιος άνδρας με τη βαριά φωνή της μοναξιάς τη δόξα βρίζοντας να υμνεί. Ρασούλης ο ακροβάτης με τη λευκή στολή έχει στα δυο του χέρια νότο κι ανατολή φυλάει ο Λεωνίδας μα όλοι προσπερνούν στην πύλη με την άμμο βιάζονται να βρεθούν.