Όλα μας τα `παν οι σοφοί και με το παραπάνω κορώνα γράμματα η ζωή μα εγώ το κέρμα χάνω Βλέπω τους φίλους τους παλιούς να λένε δεν πειράζει ψυχή που δεν αμάρτησε ποτέ της δεν αγιάζει Είναι σκοτάδι μάτια μου πάντα σ’ αυτή την πλάση μια χαραμάδα αφήνουμε το φως για να περάσει Να μπούνε χρώματα φωνές όνειρα και ταξίδια να κλέψουμε απ’ τους Θεούς πανάκριβα στολίδια Μια ρουφηξιά είναι η ζωή της άνοιξης μια μέρα μια ανάσα ένας στεναγμός στο δροσερό αέρα Καραβοκύρισσα καλή δώσ’ μου την αγκαλιά σου κι ας είναι δηλητήριο στα χείλη τα φιλιά σου Είναι σκοτάδι μάτια μου...