Με το ένα μάτι καστανό, τ’ άλλο γαλάζο τον άνθρωπο φυλάσσω, και κοιτάζω τον λύκο να εφευρίσκει. Πώς; – Σε φύλλα γράφοντας κι όλο γράφοντας. Νυστάζω. Μπροστά του πέφτω και κοιμάμαι η σκύλα και στ’ όνειρό μου μέσα δοκιμάζω της γνώσεως τ’ απαγορευμένα μήλα. Ξυπνώ. Στη γλώσσα μου μιλώ και ουρλιάζω. Τον λύκο με τον σκύλο συνταιριάζω, και του απευθύνομαι – Μου μοιάζεις και σου μοιάζω.