Αγριεμένος πάλι απ’ την αγρύπνια κι ακούω το Θάνατο εκεί έξω να γελάει... Άντρες γυναίκες γέροντες παιδιά όλοι σιγά σιγά καγχάζουνε μαζί του. Εμβρίθεια βλοσυρότητά μου σε καγχασμούς σε τίποτα δε συναινείς. Χάροντα τι γελάς; Η Θλίψη μου – μονάκριβη – σε περιπαίζει.