Αστραπές σκέψεις διασχίζουν τις εσωτερικές ομίχλες κι ίσως και τις εξωτερικές όπως μια συνεχής έκρηξη προσπαθεί από αλλού να παρηγορήσει τούτη τη παροδικότητα που γίνεται όλο και πιο πηκτή. Γιατί η σκέψη δεν αποφασίζει επί τέλους να μας εγκαταλείψει ακόμη κι όταν έχουμε διαλέξει να μη σκεπτόμαστε ακόμη κι όταν οι εμμονές μας την προσβάλουν; Η μήπως είναι της μοίρα μας να μη νιώθουμε αλλιώς το φως και τη σκέψη παρά σαν μικρότατα θραύσματα μιας άγνωστης έκρηξης;