Η μοίρα, επικλώθουσα το ευανθές της νήμα, χαράς και όλβου δια σε ημέρας εξυφαίνει, κ’ ενώ γελά το μαγικόν της Προποντίδος κύμα, αξία της καρδίας σου καρδία σε προσμένει. Μη των καλών η πλησμονή το πνεύμα σου μεθύσει, αλλ’ έχε μνήμην ζωήραν της αττικής φιλίας και παρακάλει εκ ψυχής τον ύψιστον ν’ αφήσει ανεωγμένην κ’ εις ημάς την πύλην της Σοφίας.