Ερημώνει η ποίηση το πρόσωπό μου Άλλοτε εσήμαινε ουρανό το μπλε του χρόνου Τα λόγια ξεκλείδωναν μουσικές Καρφιτσωμένη στα φυλλαράκια των δέντρων αμίλητη στραφτάλιζε η νεότητα και απερίγραπτη Άχ δε μιλιέται αυτό το ποίημα διακλαδώνεται στα κλάματα που το γέννησαν- εκείνη τη μέρα ήταν σίγουρο πως θα χιόνιζε και θα τα σκέπαζε όλα πα πατημένα μεγάλα τίποτα.