Τέσσαρας ὥρας ἵστατο ἀμφιρρεπὴς ἡ Νίκη· οἱ ἄνδρες τῆς Ἀράχωβας, ὡς πεινασμένοι λύκοι ὡρμῶσι τελευταῖον. Στρέφουν τὰ νῶτα οἱ ἐχθροί· φόβος, σφαγὴ καὶ φρίκη τοὺς συνοδεύει πλέον. Ἐφήρμωσε τοῦ Πειραιῶς ἡ πεδιὰς καὶ τ’ ὄρος. Τοὺς φεύγοντας Ὀθωμανοὺς ἡ Ἄρης αἱμοβόρος κτυπᾷ καὶ θανατόνει. Ἀλλ’ ὢ ἀπαίσιον συμβάν, βολὴ θανατηφόρος τὸν ἥρωα πληγόνει. Καραϊσκάκη! Ὦ κλεινὴ σκιά, παρηγορήσου. Ἤδη κοσμεῖς μοκάριος, ἐντὸς τοῦ παραδείσου, τὰς τάξεις τῶν ἁγίων, κ’ ἔργον χειρὸς βασιλικῆς, στὸν τόπον τῆς θανῆς σου ἐγείρεται μνημεῖον. Παρηγορήσου· ἡ Ἑλλὰς ἰδοὺ ἐλευθεροῦται· τοῦ Ἐθνισμοῦ τὸ σύμβολον ἐπάνωθεν ὑψοῦται τ’ ἀρχαίου Παρθενῶνος, κ’ ἐπὶ αἱμάτων εὐγενῶν μαζῆ του παγιοῦται τοῦ Ὄθωνος ὁ θρόνος. Σταυροῦ σημαία ἱερὰ ὑψώθ’ εἰς τὸν ἀέρα· χαῖρε τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, χαῖρε λαμπρὰ ἡμέρα τῆς ἀνεξαρτησίας! Ὤ, χαῖρε! Μία σήμερον ἀντήχ’ εἰς τὸν αἰθέρα φωνὴ ἐλευθερίας.