Η ψυχή έχει ένα έρεβος μεγάλο σαν ελέφαντα εκατό χρόνια να το ποτίζεις πάλι διψάει εγώ – σου λέει- μεγάλωσα τα τέκνα μου με ιδρώτα σαν φίδια τα μεγάλωσα στα κακοτράχαλα της γλώσσας και στους γκρεμούς φιλιών εγώ με αίμα έπλενα όλα τα βρωμικα της μέρας κι έγινε η πλάτη μου νεώριο των διαλυμένων καραβιών σας εγώ τρυγώ τη σταφυλή ρίχνοντας δάκρυα στο κύμα και τραγουδώ τους μεθυσμένους μελλοθανάτους ναύτες η ψυχή έχει ένα έρεβος μεγάλο σαν ελέφαντα εκατό χρόνια να το ποτίζεις πάλι διψάει.