Δίχως πασχαλιές η κόμη του, η όψη σου από γυαλί καθρέφτη. Από μάτι σε μάτι ταξιδεύει το σύννεφο, όπως τα Σόδομα προς   τη Βαβέλ: σαν φύλλωμα τον πύργο αποψιλώνει και ξεσπάει στον    θκειαφένιο θάμνο επάνω την οργή του. Ύστερα συσπάται μι’ αστραπή γύρω από το στόμα σου – το   βάραθρο εκείνο εκεί με του βιολιού τα λείψανα. Με χιονόδοντα κρατάει κάποιος το δοξάρι: ω, πόσο πιο ωραία   το καλάμι ακουγότανε! Αγαπημένη, κι εσύ `σαι το καλάμι κι εμείς οι άλλοι όλοι η βροχή· κρασί απαράμιλλο το σώμα σου, και το ρουφάμε δέκα-δέκα· βάρκα στα στάχυα η καρδιά σου ανάμεσα, και την δοιακίζουμε   να πάει στη νύχτα· μια σταμνίτσα γαλάζιο, έτσι ανάλαφρη χορεύεις από πάνω μας,   κι εμείς κοιμόμαστε… Απ’ το αντίσκηνο μπροστά συντάσσεται η κεντουρία, κι εμείς   σε κουβαλάμε ευωχούμενοι στο μνήμα. Και στην κεραμοσκεπή του κόσμου κατρακυλάει τώρα πια το    σκληρό των ονείρων το τάληρο.