Προχτές σκαρφάλωσα ψηλά, κι απ'το φεγγάρι, κοίταξα εντός μου: Δεκάδες διαβάτες φτερούγιζαν σε νυχτερινούς κήπους, είχε μια μαεστρία, μια παραφορά η εικόνα. Κι ύστερα πρόσεξα τα πρόσωπά τους, ήσαν εκείνοι που, κάποιο απόγευμα, είπαν στη μάνα τους: "Βαρέθηκα να χάνω στο σκάκι και τα αινίγματα, ετοίμασέ μου τις βαλίτσες, τα ρούχα μου μόνο" μα πάλι, αναποφάσιστοι, ξανάπαιξαν ώσπου, τους πέτυχε στο δρόμο, ο ελεύθερος του Μπουνιουέλ σκοπευτής, φλομπεράκι ήταν αλλά σημάδευε ανάμεσα στα μάτια κι "άδειασαν" κατά πώς λέει ο ποιητής "οι ώρες που χτυπάει η εκκλησιά της Παναγίας Γούλνοθ". Κι όλα αυτά τα βλέπεις απ'το φεγγάρι, αν τύχει και φυτρώσει έξω απ’ το παραθύρι σου μια φασολιά ή ένα Αdansonia digitata-τουτέστιν μπαομπάμπ.