Τὶ κλαῖς; - Δὲ θέλει δάκρυα τοῦ τάφου τούτου ὁ λίθος γιὰ τὴ σκληρότατη πληγὴ ποῦ μ’ ἂνοιξε τὸ στῆθος· βρύση τὰ μάτια σου ἂς γενοῦν, πονετικὲ διαβάτη, νὰ κλάψῃς τὴν Ἑλλάδα μου, ποὖναι πληγαῖς γιομάτη.