Κοράκου χρώμα τα μαλλιά κι ασπρίσανε απ’ τη μεριά της εξορίας γυρίσανε Το σπίτι αδειανό σβησμέν’ η φωτιά ο κάμπος πληγή ο τάφος μικρός η μάνα δεν ζει κι ένα πουλάκι λαλεί. Πατέρας γιος πρώτη φορά φιλήθηκαν γνώρισ’ ο κόσμος τ’ άσπρα μαλλιά θυμήθηκαν Σπαθίζει τις πίκρες ήλιος λαμπρός στους δρόμους γιορτή τραγούδι ανεμίζει πλήθος λαός κι ένα πουλάκι λαλεί: Είμαστ’ οι πρώτοι κι ακολουθάνε αναστημένοι χίλιοι νεκροί ίδιοι καιροί ξημερώνουνε πάλι να η φωτιά να η ζωή.