Λέξεις, έξεις, εις το κενό μ’ έχουν κρεμασμένη απ’ τον ιστό πανάκι της οδύνης που αρμενίζω με τα μικρά αιμάτινα ξέφτια παραδομένα αθύρματα του Μάρτη που αποφάσισε άγρια να βγάλει τα τσιρότα να σπείρει ρίγη να ζωσει δέρμα τσαλακωμένο σμυριδόχαρτο. Ναι, σας ευχαριστώ που με σκεφτόσαστε ενίοτε· αποκτώ σχήμα τότε εγώ η λαθραία, μια κάποια επιθυμία να μ’ επιθυμείτε. Αποσύρομαι τώρα στο σιωπηρό γυναικωνίτη για να σύρω μια μισοσπασμένη, αμφίβια σαΐτα στον αργαλειό που βούλιαξε κι έβγαλε ρίζες στον πάτο μιας επιθυμίας απρόκλητα υγρής.