Τώρα η δυστυχία μου πληρούται κι ανέκφραστη με κατακλύζει. Κοκαλώνω όπως η πέτρα μες την καρδιά της κοκαλώνει. Κι έτσι σκληρή, γνωρίζω μόνο ένα: μεγάλωσες- ….και μεγαλώνεις για να γίνεις μεγαλύτερος ακόμη πόνος, απ΄αυτόν που μπορεί η καρδιά μας ν'αντέξει. Κείτεσαι τώρα πάνω στην κοιλιά μου και πλέον δεν μπορώ να σε γεννήσω.