Γυρεύει ἀπὸ τὸν ἴσκιο σου, φιλόστοργη μητέρα, ἡ ὡραία σου θυγατέρα ἐλεύθερη νὰ βγῇ. Θυμᾶσαι; - τὸ κορμάκι της εἶχες συχνὰ μετρήσει μὲ αὐτὸ τὸ κυπαρίσσι, ποῦ φύτεψες ἐσύ. Τώρα ἡ κορφή του – ἰδὲς τηνε! - γιὰ ἥλιο διψασμένη, ἀπὸ τὸν ἴσκιο βγαίνει καὶ πάει μεσουρανίς. Σὲ γυναικὸς ἀνάστημα, γιατὶ κ’ ἡ κόρη ἀνέβη; Τὸν ἔρωτα γυρεύει, τὸν ἥλιο τῆς ψυχῆς.