Ένα λουλούδι, όπου κυρτό τον ήλιο ακολουθούσε - ήλιος ελέγονταν κι αυτό - εις ένα κήπο φουντωτό τριανταφυλλιά αγαπούσε. -Έλα να γίνομε τα δύο ζευγάρι ταιριασμένο, έλα, τριανταφυλλιά χρυσή, γιατ’ είσαι μυρωδάτη εσύ, κ’ εγώ καμαρωμένο. -Σώπα, λουλούδι αμύριστο, λουλούδι χωρίς χάρη, εν’ αηδονάκι του λαλεί, το ρόδο που μοσχοβολεί δεν μοιάζει το χορτάρι.