Είμαστε αυτοί που όλο πηγαίνουν. Μα στοχάσου του χρόνου του βήμα, σαν κάτι περίσσα μικρό μες στ’ αυτιά που πάντα απομένουν. Στη βιάση ό,τι έχει δοθεί θα `χει κιόλας περάσει· γιατί το απομένον κατηχεί, η μύηση μ’ αυτό θα μας φτάσει. Αγόρια, μη σπαταλάτε το θάρρος σας στη βιάση αυτή, στη δοκιμή ψηλά να πάτε. Όλα έχουνε πια αναπαυτεί: Σκότος και φως κοιμάται, άνθη, βιβλίο έχουν κλειστεί.