Στόμα δίχως φωνή χάνει απ’ το βλεφάρισμα της γεύσης ώς και το χαλαρό τον κόμπο του φιλιού ακόμα. Η φωνή είναι η αέναη ανάσταση, χωρίς ωστόσο να `ναι και πιο θαυματουργή από τη σύμπυκνη εικόνα της ύπαρξης. Ο άνθρωπος δε ζει – νεκρανασταίνεται. Στο κάθε του βήμα νεκρανασταίνεται. Η δε φωνή είναι η μοναδική του σημαία στη συνοριακή γραμμή όλων των μνημάτων.