Καλέ μου φίλε ποτέ μην το ξεχνάς Η σπείρα των ανθρωποειδών Ελίσσεται με την κομψότητα Του αλιγάτορα Και η φιλοδοξία οφείλει Να υπερέχει της ηθικής Τα μαλακά καπέλα των μανιταριών στροβιλίζονται παρέα με μαύρες ομπρέλες Ο κόμπος είναι τόσο απρόβλεπτος όσο και μια αθόρυβη κυτταρική συμπλοκή κι η κατσαρίδα ατάραχη αφήνει τα ίχνη της σε άλλη μια εικαστική βόλτα στην ταπετσαρία τ’ Ουρανού εκείνη τη φθαρμένη την κακόγουστη Ο εκκρεμής άνθρωπος κτισμένος στον τοίχο ζει με συνέπεια κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ρολογιού Κάθε μεσάνυχτα ξεπροβάλλει από το πορτάκι Ανακοινώνει το καθήκον του σαν ένας κούκος με ξύλινη φωνή