Θα τους αρπάξω από τα μούτρα τους αγαθούς τους πονεμένους ανθρώπους και με φωνές και με σκουξίματα Θα επιμείνω να μου πουν αν συνάντησαν πουθενά ποτέ -και τώρα πού να βρίσκεται;- Την Εστερίκα τη Ρίκα τ’ αστέρι το λαμπρό στα πρώτα ερωτικά μου χρόνια τα νεανικά τα μικράτα μου! Ω! το κελεπούρι του μεγάλου παρισινού βιβλιοπωλείου! Η χαριτωμένη Γαλλιδούλα! (Με βαθιές ρίζες –όμως- εις γην Χαναάν) ...] μήπως να μετανάστεψε –ως ποθούσε- στο "Ερέτζ Ισραήλ"; Μήπως μου την εκάμαν λουλουδάκι οι απαίσιοι Νατσήδες; Ή μήπως τώρα να `ναι κάπου να μαραίνεται και να μη με θυμάται;