Εἰς τὰ ὕψη τοῦ ὄρους ἐπάνου, Τῆς Γραβιᾶς σταματοῦν ἀντικρὺ, Τῶν ἑλλήνων οἱ παῖδες, λαμπροὶ Νικηταὶ τοῦ τυράννου. Ὁ ἱδρὼς εἰς τὸ πρόσφατον αἷμα Μὲ κονίσαλον ῥέει πηκτόν· Μαῦρα εἶναι τὰ μέτωπ’ αὐτῶν Καὶ ἀστράπτον τὸ βλέμμα — Εἰς γραμμὴν, παλλικάρια, σταθῆτε. Ὁ υἱὸς τοῦ Ἀνδρίτσου μετρᾷ· Εἰς τὰ μάτια του λάμπει χαρά, Παλλικάρια, χαρῆτε! Ἑκατὸν δεκοκτὼ ἠσθε ὅλοι, Καὶ ἐδαμάσατε τόσους ἐχθροὺς, Δύο μόνον δ’ ἀφῆκε νεκροὺς Τῶν ἀπίστων τὸ βόλι.