Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη Τ’ αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη ψιθυρίζει και μένει Τ’ ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα, η αδειανή κάμαρά μου Ένα τρένο που θα `ρχεται από μια άγνωστη χώρα, τα χαμένα όνειρά μου Οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει ολοένα στην πόλη, στων ανθρώπων την όψη, στ’ ουρανού τον καθρέφτη, στη ζωή μου τώρα όλη...