Στον κόσμο που γεννήθηκα τα βρήκα όλα γραμμένα πάνω σε βλέφαρα κλειστά σε χείλη σφραγισμένα γυναίκα τρυγεί την ζωή με βυσσινιά πορφύρα δεν έχει ο μόνος πέρασμα ήλιο δεν έχ’ η μοίρα Πόσες φωτιές στα πέλαγα πόσοι ξενιτεμένοι ήταν για τα διόδια κι όχι για την Ελένη στης λησμονιάς το μαγαζί μάτια κεριά σβησμένα άμα δε λιώσουμε μαζί πως θες να γίνουμ’ ένα; Στον κόσμο που γεννήθηκα δε χάραξα πορεία τσιγάρο μ’ ανεμόχαρτο στρίβω στα πρακτορεία να δω τον ήλιο ανάστροφα και τ’ άστρα ζαλισμένα να σταματήσω τη στιγμή με τα φτερά ανοιγμένα Πόσες φωτιές στα πέλαγα πόσοι ξενιτεμένοι ήταν για τα διόδια κι όχι για την Ελένη στης λησμονιάς το μαγαζί μάτια κεριά σβησμένα άμα δε λιώσουμε μαζί πως θες να γίνουμ’ ένα; πως θες να γίνουμ’ ένα;