Πάλι σ’ έχασα, μεγάλε έρωτά μου κι από `κείνο το πρωί, πάλι άδεια έχει μείνει η αγκαλιά μου κι ένα δάκρυ έγιν’ όλη μου η ζωή. Ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα `μαι σκλάβος του πόνου και της λύπης, πότε θα σμίξουνε οι πόθοι μας οι χίλιοι, πότε και πάλι θα χαρώ τα δυο σου χείλη, πότε θα `ρθείς να μου μιλήσεις απαλά και στη ζωή μου, που αδιάφορη κυλά, ως πότε θα `μαι σκλάβος του πόνου και της λύπης, ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα μου λείπεις. Κάθε ελπίδα μου, μαζί σου έχεις πάρει, τώρα που `φυγες ξανά και μονάχο μ’ ανταμώνει το φεγγάρι να γυρίζω μέσ’ στα γνώριμα στενά. Ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα `μαι σκλάβος του πόνου και της λύπης, πότε θα σμίξουνε οι πόθοι μας οι χίλιοι, πότε και πάλι θα χαρώ τα δυο σου χείλη, πότε θα `ρθείς να μου μιλήσεις απαλά και στη ζωή μου, που αδιάφορη κυλά, ως πότε θα `μαι σκλάβος του πόνου και της λύπης, ως πότε θα μου λείπεις, ως πότε θα μου λείπεις.