Κοίτα πιο πέρα εκεί μπορεί να τη δεις. Εκεί πέρα, αν πιστεύεις θα τη βρεις Σαν αέρα· νιώσε κι εσύ τη Fiera. Από την άκρη του ονείρου, κάπου στου ήλιου τη δύση, στην αγκαλιά της ομίχλης η νύχτα είχε γεννήσει το πιο παράξενο κι όμορφο πλάσμα, μάλλον της φύσης το όγδοο θαύμα. Fiera δίνει δροσιά στον αέρα, κάνει τα φίδια να κυλιούνται πιο πέρα. Σε ξεχάσαν παντού οι φοβισμένοι ανθρώποι και μαραζώνουν ολάκεροι τόποι. Υπάρχουν τρόποι υπάρχει αλήθεια, υπάρχουν δρόμοι στα παραμύθια. Τώρα είναι άδεια η γυάλινη σφαίρα, κοίτα έξω υπάρχει η Fiera. Αρχίζει η μέρα τη βλέπω να κρύβεται στο φως, την ψάχνει ο αέρας πιο πέρα· γυρνάει μονάχος και τυφλός. Ακούω γέλια κι αμέσως μου ψιθυρίζει στ’ αυτιά "καλημέρα..." Έχει τα χέρια απλωτά κι ένα ζευγάρι φτερά, στέκεται όρθια ή χορεύει στης βροχής τα νερά που καθρεφτίζουν μυστικά και καμώματα των ανθρώπων τα πικρά και μονοκόμματα. Μέσα απ’ τη λάσπη βρίσκει πάλι ένα κρυφό μονοπάτι και με κοιτάζει από μένα σαν να περίμενε κάτι. Τέτοιο γινάτι μ’ έχει μαζί παρασύρει σαν "αγαπώ" που ποτέ του δε χαλάει χατήρι. Έχει λυτά τα μαλλιά της, στα μικρά δάχτυλά της σκαρώνει χάρτινα καράβια σαλπάρουν τα όνειρά της, κοχύλια στ’ αυτιά της και χίλια χρόνια μπροστά ακούει να γίνονται τ’ αδύνατα απ `το τώρα, δυνατά. Κρατάει τα δάκρυα στα μάτια κλειδωμένα κι η περηφάνια της κοκκίνισε μελάνι στην πένα· σ’ άσπρο χαρτί δε το χωράει τ’ όνομα της, Fiera